Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Ρτόφθερνο

(Η ιστορία 'Ρτόφθερνο' αφηγείται μία πολύ σημαντική στιγμή για την πορεία του σάριου σύμπαντος στον κόσμο της Πανείας.
Τα σύμπαντα της Πανείας είναι πολλά. Τα σημαντικότερα είναι πέντε. Σε αυτή την ιστορία αναφέρονται στοιχεία από το σάριο και το πέριο σύμπαν.)



Ρτόφθερνο

«Το μέλλον ανήκει σε όσους πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους.»
Έτσι είχε μάθει να πιστεύει ο Κάσσιος Έλαρχος. Κι έτσι προχώρησε στη ζωή του. Με τα όνειρά του χαραγμένα στην καρδιά.
Ξεκίνησε αποκεφαλίζοντας άντρες. Δέκα ήταν αρκετοί για αρχή. Μετέφερε τα κεφάλια στο ανοιχτό εργαστήριό του, στην πλατιά, επίπεδη κορυφή του ρίθιου όρους. Τα καθάρισε καλά από μέσα, αφήνοντας ανέπαφο μόνο τον εγκέφαλο. Επάνω σε κάθε έναν εμπρόσθιο λοβό κόλλησε από μία άκρη ρυφονικού αγωγού –καθώς τα ρυφόνια ήταν οι καταλληλότεροι μεταφορείς βιοφασματικών ποσοτήτων. Η άλλη άκρη από κάθε αγωγό έβγαινε από τις τρύπες των ματιών και του στόματος και κατέληγε σε μια ψηλή, γυάλινη κυλινδρική συσκευή.
Η ‘Μνήμη’. Ένα όνομα που πολύ βιαστικά είχε αποφασίσει ο Έλαρχος. Με ύψος δύο μέτρα και δεκατρία εκατοστά, η συσκευή διέθετε πολύ λίγα πλήκτρα και καλώδια για να χαρακτηριστεί ως προχωρημένη ηλεκτρονική συσκευή. Τοποθετημένη στο θεωρητικό γεωμετρικό κέντρο ενός ημικυκλίου, σχηματισμένου από τα δέκα αντρικά κεφάλια, παραγεμισμένη από μια κιτρινωπή ουσία, η Μνήμη έστεκε ως αχρείαστο μυστήριο στην ασυνήθιστη κορυφή του ρίθιου όρους.
Μέσα στο παχύρευστο μείγμα της γυάλινης συσκευής περιπλανιόταν δύο μικρές, σφαιρικές συσκευές. Τα μάτια της Ραδαμάνθιας. Οι κρυστάλλινες μεταλλικές όρβιες της γυναίκας που θεώρησε, μελέτησε, απέδειξε τα ταχυόνια και επιβεβαίωσε την ταχυονιακή μοναδικότητα. Αμφότερες οι όρβιες μπορούσαν να παρατηρηθούν μέχρι και από έξι διαστάσεις. Έτσι είχε αποφασίσει να τις κατασκευάσει η Ραδαμάνθια, καθώς πίστευε ότι αν οι όρβιες καθίσταντο παρατηρούμενες από υψηλότερες διαστάσεις θα εμφανιζόταν κίνδυνος στους εσωτερικούς κοσμικούς δεσμούς της Πανείας.
Οι όρβιες δεν ανήκαν στο σάριο σύμπαν. Ο Έλαρχος τις είχε φέρει από το πέριο σύμπαν, περνώντας την κοσμοπύλη που άνοιξε ο Αέποιος Πάνκοσμος, ο μέγιστος των επιστημόνων, πριν από έντεκα χρόνια.
Εκτός από τα ‘μάτια’, ο Έλαρχος είχε πάρει μαζί του από το άλλο σύμπαν και τις μαύρες σημειώσεις της Ραδαμάνθιας. Αυτό το όνομα το είχε δώσει η ίδια, καθώς επρόκειτο για υπολογισμούς και εξισώσεις από τη σκοτεινή περίοδο της καθηγήτριας, γραμμένες στην αρχή της επιστημονικής της πορείας.
Πριν από τη θεωρία των ταχυονίων η Ραδαμάνθια ασχολούνταν με πειράματα και πρακτικές καταστροφής. Οι πρώτες δοκιμές της ήταν σχετικές με τον αυτοθάνατο: τη δυνατότητα ενός οργανισμού να πεθαίνει ακαριαία και στιγμιαία με δική του πρωτοβουλία και χωρίς τη χρήση εξωτερικών βοηθημάτων. Όταν απέτυχε σε όλες της τις προσπάθειες να αποδείξει τον αυτοθάνατο, η καθηγήτρια προχώρησε στο επόμενο στάδιο. Αποπειράθηκε να προσεγγίσει τη θεωρία της αυτογενούς ανάφλεξης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η σκέψη έχει -υπό συνθήκες- τη δυνατότητα να βάλει φωτιά στο σώμα και να το κάψει. Η αποτυχία της καθηγήτριας και σε αυτό τον τομέα την ώθησε να αλλάξει τελείως μελετητικό πεδίο και στράφηκε στη σωματιδιακή φυσική καταλήγοντας μετά από τρία χρόνια στο θρίαμβο της ταχυονιακής της θεωρίας. Και, στο τέλος της ζωής της, δικαιώθηκε και για τις πρώτες της θεωρίες. Σε μία καταπληκτική, τραγική ειρωνεία της τύχης ο αυτοθάνατος και η αυτογενής ανάφλεξη μαζί, τής πήραν την πνοή κατά τη διάρκεια μιας οργισμένης ανεξέλεγκτης συναισθηματικής έκρηξης.
Το επόμενο βήμα για τον Κάσσιο ήταν δέκα κεφάλια γυναικών. Διαμορφωμένα και συνδεδεμένα κατά τον ίδιο τρόπο με τα αντρικά, συμπληρώνοντας τον κύκλο σήψης και θανάτου γύρω από τη Μνήμη, αφήνανε τις δικές τους αναμνήσεις να δραπετεύσουν και να συγχωνευτούν μέσα της.
Καθώς η συσκευή οργάνωνε τις μνήμες με τη μορφή δεδομένων, ήταν ώρα για τη διερεύνηση των πιθανοτήτων. Χάρη στα μάτια της Ραδαμάνθιας η Μνήμη μπορούσε εξ’ αρχής να επεξεργαστεί τα δεδομένα της μέχρι και το επίπεδο της τέταρτης διάστασης. Αλλά, για την πέμπτη διάσταση και το πεδίο τιμών της, δηλαδή την έκτη, χρειαζόταν περισσότερο υλικό στη συσκευή. Και ήταν πολύ συγκεκριμένο αυτό που χρειαζόταν.
Ο Αριθμός Της Δημιουργίας. Ένα στοιχείο τόσο μυστήριας φύσης και περίπλοκης δομής, το οποίο μονάχα ο Αέποιος Πάνκοσμος ο Μέγας ήταν ικανός να αναλύσει και να κατανοήσει. Και, σύμφωνα με το θρύλο, αυτός ο αριθμός ήταν και ο λόγος της εξαφάνισής του. Στις πρώτες πρόχειρες σημειώσεις που κρατούσε ο Πάνκοσμος (καθώς, για άγνωστο λόγο, αργότερα αποφάσισε να μη κρατάει καθόλου σημειώσεις σχετικές με τον Αριθμό) είχε περιγράψει τον Αριθμό ως άρρηκτα συνδεδεμένο με το χωροχρονικό ιδεώδες. Κάποιες από τις ιδιότητες του Αριθμού ήταν αναμφίβολα κοινές με αυτές της ύλης του χρόνου.
Ο Πάνκοσμος φαινόταν σίγουρος ότι είχε ανακαλύψει κάποια από τα ψηφία του Αριθμού: 0, 12, 72, 18
Δεν ήταν βέβαιος για τη σωστή σειρά αλλά δεν είχε αμφιβολίες για την ύπαρξή τους στο σύστημα του Αριθμού. Είχε, επίσης, καταλήξει σε τρεις απόλυτους συντελεστές.
Ο πρώτος ήταν τα βιονήματα.
Ο δεύτερος, τα αρχέγονα σωματίδια.
Ο τρίτος δε μαθεύτηκε ποτέ.
Λένε πως όταν ο Αέποιος ανακάλυψε τον τελευταίο συντελεστή και τη σχέση του με τον Αριθμό, τα μάτια του δάκρυσαν και απελπισία κυρίευσε την καρδιά του. Ο εγκέφαλός του δεν άντεξε την αποκάλυψη και ράγισε κάτω από το ίδιο του το κρανίο. Φυσικά, όλα αυτά είναι πιθανότατα ψέματα διότι ο επιστήμονας δε βρέθηκε ποτέ είτε πεθαμένος, είτε ζωντανός.
Πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον Αριθμό ο Κάσσιος, βασισμένος σε λίγες πρόχειρες και ελλειπείς σημειώσεις;
Αποφάσισε πως ο καλύτερος τρόπος ήταν να στηριχτεί στην πιο συνηθισμένη ιδιότητα του χωροχρονικού ιδεώδους: την ισορροπία.
«Κάθε μικρή αλλαγή στις πορείες και τους κόμβους του χωροχρονικού ιδεώδους επιφέρει αυξανόμενες μεταβολές στο σύστημα, με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας, ολοκληρωμένης πιθανότητας» είχε πει κάποτε ο Μέγας Πάνκοσμος και απέδειξε στην πράξη, αργότερα, ο Αλέξανδρος Μέανδρος.
Αυτή η φράση είχε θεσπιστεί ως ο πρώτος, αναπόφευκτος νόμος περί υπόστασης από τις επιστημονικές κοινότητες σε όλα τα σύμπαντα της Πανείας. Έχοντας αυτό τον απαράβατο κανόνα στο μυαλό του, ο Έλαρχος εισήγαγε τον Αριθμό (με τη γεωμετρική/αλγεβρική μορφή με την οποία τον είχε περιγράψει ο Πάνκοσμος στις πρώιμες σημειώσεις του) στον αλλόκοτο οργανισμό που είχε κατασκευάσει.
Η Μνήμη έλαμψε και κάλυψε την κορυφή του ρίθιου όρους με ένα αρρωστημένο πράσινο-μωβ πέπλο. Η μοναδική, ακατανόητη φύση του Αριθμού Της Δημιουργίας ενεργοποίησε το άψυχο συνθετικό τέρας του Έλαρχου. Δε το ζωντάνεψε, αλλά του έδωσε ενέργεια. Τα κεφάλια τινάχτηκαν ξαφνιασμένα. Σπαρταρούσαν αγωνιζόμενα να ξεφύγουν από τους οδυνηρούς δεσμούς τους με τη Μνήμη. Ανοιγοκλείνανε τις τρύπες των ματιών και των στομάτων τους, προσπαθώντας να κόψουν τους ρυφονικούς αγωγούς. Από τις πληγές και τα κοψίματα στο νεκρό τους δέρμα ανέβλυζε τώρα γυαλιστερό μαύρο αίμα, το οποίο απλώθηκε, σχηματίζοντας ένα μικρό, σκοτεινό φωτοστέφανο γύρω από το πρόσωπο του Κάσσιου.
Τα μάτια του χάθηκαν. Από τη στιγμή που ολόκληρη η κατασκευή της Μνήμης άρχισε να περνάει στην πέμπτη διάσταση, ο Έλαρχος έχασε ένα μέρος από την επαφή του με τον τρισδιάστατο κόσμο. Το όνειρο τύλιξε τις αισθήσεις του. Ο κόσμος του είχε μόλις αλλάξει ανεπιστρεπτί.
«Στο Τέλος» ψιθύρισε ο άντρας, ατενίζοντας το νέο ορίζοντα.
Η ύπαρξη του σάριου σύμπαντος οφειλόταν στη μεταβολή της υπόστασης των σωματιδίων ανάμεσα σε μάζα και ενέργεια. Καθώς το πολυσύνθετο τέρας του Κάσσιου είχε πια φτάσει στην έκτη διάσταση κι έπρεπε να περάσει στην έβδομη διάσταση και στο πεδίο τιμών της, που είναι η όγδοη, ο βέβηλος επιστήμονας πήρε την τελευταία σημαντική απόφαση της πρώτης ζωής του.
Με όποιο ποσοστό της ύπαρξής του είχε απομείνει σκλαβωμένο ακόμα στις τρεις διαστάσεις, προχώρησε και στάθηκε δίπλα στον ψηλό, γυάλινο κύλινδρο της Μνήμης. Όρμησε μπροστά και αγκάλιασε με όλη του τη δύναμη τη γυάλινη δεξαμενή.
Η παχύρευστη, κιτρινωπή ουσία μέσα στη Μνήμη αναταράχθηκε. Το συνθετικό τέρας είχε ξεκινήσει να προσχωρεί στην έβδομη διάσταση. Το δέρμα και τα ρούχα του Κάσσιου κολλήσανε στο γυάλινο κύλινδρο. Η ουσία έπαιρνε αργά-αργά τη θέση των τοιχίων της Μνήμης και ο κύλινδρος άρχισε να λιώνει επάνω στον άντρα. Το τέρας πέρασε στην όγδοη διάσταση.
Από εκείνο το σημείο, πλέον, δε χρειαζόταν άλλα βοηθήματα. Με τον καιρό, το πλάσμα θα κατάφερνε να μετακινηθεί σε υψηλότερες διαστάσεις χρησιμοποιώντας μόνο τις δικές του δυνάμεις.
Έχοντας τη γνώση του θανάτου, της φωτιάς και της ανάμνησης, μπορούσε να αποκτήσει τη δύναμη να ταράξει τα θεμέλια των συμπάντων, να ξαναγράψει τις χρονογραμμές και να επαναϋπολογίσει τις πιθανότητες ολόκληρης της δημιουργίας. Να προσαρμοστεί κατά βούληση και να θέσει τον εαυτό του ως Πρώτη Αιτία για την ύπαρξη του σάριου σύμπαντος.
Αυτή τη διαστροφή επιθυμούσε ανέκαθεν, βαθιά μέσα στην καρδιά του, ο Κάσσιος Έλαρχος. Αυτό ήταν το όνειρο που θα του έδινε γαλήνη.
Δόξα. Ματωμένη, σκοτεινή, λαμπερή δόξα εις το όνομα της φυσικής αντίδρασης. Η αηδιαστική όψη της Μνήμης, ορόσημο για την ένδοξη πορεία εξέλιξης της Πανείας.
Μόνο από το πολύ σκοτάδι θα βγει το πολύ φως. Και ένα τέτοιο σκοτάδι έστεκε μεγαλόπρεπο στην κορυφή του ρίθιου όρους, αντιδρώντας στην ισορροπία της δημιουργίας και στην αγνότητα της φύσης.
Το φως της ζωής είχε κατασπαραχθεί από την ψυχωτική μαύρη μανία του θανάτου που δέσποζε με κοφτερή αγριότητα επάνω στα θρύψαλα της κοσμικής γαλήνης.
Το Ρτόφθερνο
Το όνομά του βύθιζε το σύμπαν σε θλίψη. Το μεγαλείο του Μίσους, φτιαγμένο από ψυχές νεκρές, βεβηλωμένα σώματα και ατέλειωτες αναμνήσεις πόνου. Φριχτό φως, λάμψη κακίας. Αυτό ήταν πια ο Κάσσιος Έλαρχος.
Το κάλυμμα της ψυχής του χάθηκε και το στήριγμα της καρδιάς του ράγισε κι έσπασε. Το σώμα του άντρα άνοιξε στη μέση και η μισητή μαύρη λάμψη του δοξασμένου Ρτόφθερνου έλουσε την κορυφή του ρίθιου όρους. Μαύρα, ατσάλινα αγκάθια ξεφύτρωσαν μέσα από το, φρεσκοανοιγμένο στα δύο, λιωμένο κορμί του άντρα.
«Στην Έναρξη» ψιθύρισε το Ρτόφθερνο, με όλα του τα νεκρά πρόσωπα και με το διαμελισμένο σάρκινο λείψανο του Κάσσιου Έλαρχου που κείτονταν, ξεψυχισμένο επάνω στο λιωμένο πυρήνα της Μνήμης.
Ένα με το τέρας. Αυτό ήταν στο τέλος ο Κάσσιος Έλαρχος. Ένα μέρος από τον εγκέφαλο της βλασφημίας που ορθωνόταν αλαζονική και απειλητική ενάντια στα σύμπαντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου