Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Η Ονειρεύτρια Των Ατελείωτων Ονείρων

(Η Ονειρεύτρια είναι εμπνευσμένη, αφιερωμένη και γραμμένη για την Ειρήνη Χαρίτου, για την ανέλπιστη βοήθεια που μου έδωσε, όσον αφορά τις ιστορίες μου, όταν ακόμη δεν είχα ιδέα ότι τη χρειαζόμουν.
Χάρη στην Ειρήνη άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως και να μην είμαι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου στον κόσμο της συγγραφής. Κατάφερα να νιώσω λίγη ασφάλεια, ότι αυτό που έκανα όλα αυτά τα χρόνια όντως εξελίχθηκε και δεν ήταν μια καταδικασμένη απέλπιδη προσπάθεια που θα κατέληγε στην καταστροφή.

Για να αποδοθεί σωστά η έμπνευση, βασισμένη στον ξεχωριστό χαρακτήρα της Ειρήνης, χρειάστηκε να κάνω κάτι που δεν έχω κάνει ως τώρα: να γράψω μια ιστορία χωρίς στοιχεία τρόμου, φόβου, θανάτου, μίσους, σκότους, απογοήτευσης και απαισιοδοξίας.
Χρησιμοποίησα ένα ύφος γραφής που δεν έχω ξαναχρησιμοποιήσει. Αυτός είναι και ο λόγος που η ιστορία είναι τόσο μικρή. Δεν έχω μάθει να γράφω για χαρούμενους, ελπιδοφόρους, φωτεινούς κόσμους.
Δεν έχω ιδέα αν κατάφερα να αποδώσω σωστά το ύφος της ιστορίας. Ήθελα μόνο να αποτίσω ένα φόρο τιμής στο άτομο που μου έδωσε και μου δίνει τόσο πολύτιμη βοήθεια.) 



Η Ονειρεύτρια Των Ατελείωτων Ονείρων

Στο σημείο του ορίζοντα όπου η Φαντασία και η Λάμψη συναντώνται με το πιο ιδιόρρυθμο πάθος της Δημιουργίας βρίσκεται και κοιμάται η Ονειρεύτρια Των Ατελείωτων Ονείρων.
Ακίνητη, γαλήνια και εκθαμβωτική, ξαπλώνει στο πιο φωτεινό στερέωμα του ύψιστου ουρανού. Κανείς δεν έχει μάθει το χρώμα των ματιών της καθώς δε τα άνοιξε ποτέ˙ ποτέ δε ξύπνησε. Γεννήθηκε ονειρευόμενη και θα ζήσει ονειρευόμενη, η Ονειρεύτρια Των Λαμπερών Ονείρων.
Το σώμα της˙ αραχνοΰφαντο, κάτω από το λευκό πέπλο που τη σκεπάζει. Τα χέρια της σταυρωτά κάτω από το στήθος της κρατούν μια χρυσαφένια καρδιά. Και κάθε φορά που ένα όνειρο τελειώνει, η Ονειρεύτρια σφίγγει την καρδιά με δύναμη κι εκείνη μεγαλώνει.
Ως τώρα, τρεις φορές έχει μεγαλώσει η καρδιά, μία για κάθε δέκα χρόνια. Και σε οκτώ χρόνια ξανά τα όνειρα πάλι θα τελειώσουν και θα αρχίσουν μέσα στην ίδια στιγμή. Και μέσα σε κάθε στιγμή φωτός είναι που η γυναίκα ονειρεύεται μια ολόκληρη ζωή. Και είναι σαν ένα χνούδι από τα σύννεφα του ουρανού η κάθε μία ζωή που ονειρεύεται η Ονειρεύτρια Των Ακατόρθωτων Ονείρων.
Πόσες ζωές έχει ονειρευτεί σε αυτά τα χρόνια; Πόσους ουρανούς; Πόσους κόσμους; Πόσες ψυχές έχουν περάσει από την καρδιά  της και πόσοι άνεμοι έχουν χαλάσει τα μαλλιά της; Κι αν τα δέντρα, που ανάμεσά τους περιπλανιέται, είναι οι επιθυμίες της, τότε ο καταγάλανος ουρανός που στέκει από πάνω τους είναι η στοργή με την οποία αγκαλιάζει όσα εκείνη αγαπάει και όλα όσα την αγαπάνε. Κι όταν στέκεται χαμογελαστή στην κορυφή ενός βουνού, πιο πάνω κι απ’ τα αστέρια, εκεί είναι που αν απλώσει το χέρι της μπορεί να αγγίξει την ίδια της τη σκέψη και να φύγει σε καινούρια ζωή.
Το ίχνος του εαυτού της χαράσσει πίσω της τη φωτεινή της πορεία ανάμεσα στα όνειρα. Και η ενέργεια της ζωής της, της κάθε μίας ζωής της, την περικλείει σε κάθε της βήμα, κάθε της δημιουργία. Εκεί που είναι η θέση για το τέλος, η Ιρήνια βάζει πάντα μια νέα αρχή. Κι έτσι, οι κύκλοι των ονείρων της φτιάχνουν ένα σχήμα λαμπερό, ατέρμονο.
Πόσες ζωές έχει ζήσει, άραγε, η Ονειρεύτρια Των Ατελείωτων Ονείρων; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου