Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Το Χρυσαφένιο Στέμμα

(Σε μερικές ιστορίες, η ουσία είναι περισσότερο το ίδιο το μυστήριο και λιγότερο η περιγραφή των συμφραζομένων του. Οι φράσεις που βγάζουν νόημα για το συγγραφεά αλλά όχι για τον αναγνώστη. Τα άγραφα τμήματα που ολοκληρώνουν την ιστορία.)


Το Χρυσαφένιο Στέμμα

Πυκνότητα: μέτρια (γενική εκτίμηση)
Καμπή: διπλή, μέση, τετραπλών διαστημάτων (ειδική εκτίμηση)

Ο Αλέξανδρος Μέανδρος πληκτρολόγησε το τελευταίο από τα δεκατέσσερα στοιχεία που χρειαζόταν στην τριπλή μορφή της εξίσωσης του χωροχρονικού ιδεώδους.
Ο χρονομεταφορέας του έθεσε σε λειτουργία το πρώτο στάδιο στη διαδικασία χρονικής μετατόπισης, με το γυάλινο σκελετό του να φωτίζει ολόκληρο το εργαστήριο. Ένα θαυμαστό, έντονο μωβ χρώμα έλουσε τους μολύβδινους κίονες του γραφείου του και τις πλαστικές ηλεκτροφόρες μάσκες στον τοίχο πίσω από τον επιστήμονα.
Με γρήγορα βήματα, ο Μέανδρος πέρασε το κατώφλι του χρονομεταφορέα και ολοκλήρωσε τις ρυθμίσεις στον πίνακα εξαγωγής της μηχανής. Το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας μπήκε σε λειτουργία. Ένιωθε το σώμα του να τρέμει. Κάθε κύτταρό του, κάθε ιστός μέσα του ταραζόταν από το ηλεκτροβαρυτομαγνητικό πεδίο που μόλις είχε αρχίσει να εκπέμπει ο χρονομεταφορέας.
Το τρίτο στάδιο ήταν μοναχά το πάτημα ενός κουμπιού. Η επιβεβαίωση της άνανδρης πράξης του Αλέξανδρου Μέανδρου. Κοιτάζοντας με θλίψη το τριγωνικό, πράσινο πλήκτρο, ο Μέανδρος είχε πλέον συνειδητοποιήσει το κακό που είχε προκαλέσει.
«Συγγνώμη, αδερφέ μου» είπε και πάτησε το πλήκτρο μεταφοράς.
Και, τότε, κατάλαβε ο Αλέξανδρος Μέανδρος το νόημα του Χρυσαφένιου Στέμματος. Τότε, που ήταν πλέον πολύ αργά, αντιλήφθηκε ότι μπορούσε να τα είχε αποτρέψει όλα αν δεν πατούσε το πράσινο πλήκτρο. Η ίδια του η αγωνία για ελεύθερη θέληση τον είχε παγιδεύσει στο μονόδρομο του πεπρωμένου.
Επάνω στην τέλεια επιφάνεια του Στέμματος είχε εναποτεθεί η ελπίδα του δειλού άντρα. Και, μόλις αντίκρισε την έξοδο του χρονομεταφορέα, η απελπισία του δυνάμωσε ακόμη πιο πολύ.
«Δεν είναι δυνατόν!» σκέφτηκε. Ήξερε όμως πως όχι μόνον ήτανε δυνατόν, αλλά αυτό που δεν ήθελε να πιστέψει είχε ήδη συμβεί πολύ πριν ο ίδιος μάθει για το Χρυσαφένιο Στέμμα.
«Οι Μεταβλητές! Αυτές θα με σώσουν. Τίποτα δεν είναι ακριβώς ίδιο με κάτι άλλο» είπε και προσπάθησε να αλλοιώσει, όσο μπορούσε, τις μεταβλητές του Στέμματος.
Το Στέμμα, όμως, δίνει μέλλον και παίρνει ζωή. Το ίδιο το μέλλον τρέφεται με την αναπνοή των ζωντανών. Και, καθώς ο άνανδρος επιστήμονας αγωνιζόταν για τη σωτηρία του αδερφού του, το Στέμμα τον έσβηνε από κάθε επίπεδο.
Σε όλα τα Σύμπαντα, οι Μεταβλητές είναι τα στοιχεία που βρίσκονται διαρκώς στην ίδια χαοτική κατάσταση. Η τέλεια δομή τους μοιάζει με νοητή σφαίρα στον κόσμο της σκέψης. Η ατελής δομή τους παρουσιάζεται ως μοεβιακή λωρίδα στον κόσμο της επιστήμης. Το άθροισμα των δομών τους είναι το Χρυσαφένιο Στέμμα. Εκεί είχε αποφασίσει να αναζητήσει την ελπίδα ο Μέανδρος. Εκεί κατάλαβε ότι δεν έπρεπε ποτέ να την αναζητήσει. Και εκεί άφηνε τώρα τη ζωή του, μόνος, απελπισμένος, κουρασμένος και πλανημένος από την ίδια του την πίστη.
Η πιο ασυναίσθητη μετατροπή μιας μεταβλητής μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στη γέννηση ενός άστρου και το άνοιγμα μιας μαύρης τρύπας. Ο Μέανδρος, όμως, έφτασε πιο μακριά από το τελευταίο σύνορο. Στην πορεία των γεγονότων που ήταν συγγραμικά με την πράξη δειλίας του, η οποία επέφερε το θάνατο του αδελφού του, ο Μέανδρος παρέσυρε ένα μικροσκοπικό μέρος μαζί του, στην ίδια εκείνη στιγμή, μέσα στο Στέμμα.
Και, προς έκπληξη και οργή του πεπρωμένου, το μέλλον άλλαξε. Τη μικροσκοπική αλλαγή μίας μόνο μεταβλητής, στο πιο αδύναμο σημείο του χρόνου, ακολούθησε ένας χείμαρρος νέων αποτελεσμάτων και συστημάτων που δώσανε νέα έξοδο στις ροές του Χρυσαφένιου Στέμματος.
Μία στιγμή πριν πεθάνει, ο Αλέξανδρος Μέανδρος πρόλαβε να νιώσει ικανοποίηση. Αμέσως μετά, το χωροχρονικό ιδεώδες επέβαλλε ισορροπία. Στη στιγμή του θανάτου του, ο Μέανδρος δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Η πορεία του στον κόσμο δεν είχε αρχίσει ούτε τελειώσει. Η ηρωική του πράξη δε συνέβη ποτέ και το όνομά του δε μαθεύτηκε από κανέναν.
‘Το σύστημα της ύπαρξης είναι κατασκευασμένο από τις μεταβλητές της ζωής και τις σταθερές του χωροχρονικού ιδεώδους. Ό,τι βρίσκεται έξω από αυτό το σύστημα είναι άγνωστο ακόμα και σε αυτούς που είναι άγνωστοι σε εμάς.’
Αυτό ήθελε να γραφτεί επάνω στον τάφο του ο Αλέξανδρος Μέανδρος, αν είχε γεννηθεί και πεθάνει μέσα στον κόσμο στον οποίο έζησε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου